Welkom

Welkom op mijn weblog.

Hier lees je hoe ik op zoek ga naar inspiratie, moed en een theater om datgene uit te voeren waar ik al een paar jaar van droom: een avondlange dansvoorstelling.

…waarom!?

Inmiddels heb ik het uitgangspunt van mijn voorstelling gekozen en de choreografie in grote lijnen uitgedacht. Maar er moet nog veel gebeuren. Ondertussen lees je hier mijn vorderingen.

Commentaar is welkom. Als je mee wilt lezen en denken, bookmark dan deze pagina of abonneer je op de feed. Volg me desnoods op Twitter.

Ik wens je veel plezier met dit blog,

Willem

Hallo allemaal

We zijn kwetsbaar

Dit weekend een indrukwekkende dag meegemaakt bij het korte festival ‘Lust voor het Oog’. Veel geleerd over plotsdoof zijn (geboren worden met gehoor en het dan in een keer kwijt zijn). En voor het eerst sinds lange tijd opgetreden voor publiek!

Lust voor het oog, maar niet voor het oor

Ik ben uitgenodigd op te treden tijdens ‘Lust voor het oog!’, een mini-festival gericht op doven, en horenden die zich afvragen hoe het leven klinkt als je slechthorend of doof bent. Naast mijn dans zijn er ook demonstraties van gebarentaal, wordt er een film vertoond en wordt er muziek gevisualiseerd.

Het festival vind plaats zaterdag 15 mei aanstaande in Zaal 100, De Wittenstraat 100 in Amsterdam-West. Ik sta te popelen om op te treden en mijn ideeen uit te proberen. Maar nu kwam organisator Harm met het idee een deel van m’n dans zonder muziek te doen.

Mei of toch Juni

Video is fijn om je aan vast te houden, maar totaal onbetrouwbaar. Wat stil en saai lijkt op beeld werkt in een theaterzaal misschien wel heel goed. Terwijl flashy moves voor een live publiek net zo goed gekunsteld en aanstellerig over kunnen komen. Ik kijk deze filmpjes steeds opnieuw en meen dan weer totaal iets anders te zien.

Maar het gaat goed met m’n voorstelling, en ik sta op het punt een theater te boeken. Ik kijk er naar uit, een deadline. Dan ben ik wel gedwongen overal chocola van te maken, met of zonder video. Op welke maand zal ik mikken met uitvoeren?

Critical Performance Variables enzo

Voorbeeld van drang tot controle: de opmars van de managers. In veel gevallen zal dat de mensheid heel wat productiestijging en dus welvaart hebben opgeleverd, maar vrijer lijkt de gemiddelde werknemer zich niet te voelen.

Managers, in tegenstelling tot ploegbazen en voormannen, proberen namelijk de werknemer zover te krijgen zichzelf te corrigeren en te begeleiden, in plaats van hem simpelweg af te snauwen. Dat geeft hen de tijd om allerlei geweldige grafieken op te stellen, zoals die hierboven.

Op zoek naar beschutting

Oefenen in een repetitiezaal is vervelend: het blijft een vreemde omgeving, tenzij je er dagelijks komt, en in de enorme ruimte om je heen is geen enkel meubel om je aan vast te klampen.
Thuis leun ik tegen stoelen en kasten tussen het dansen door. Hier is te veel ruimte.

Uit 7 minuten video heb ik de leukste 3 geknipselt. Deze eerste sessie was bedoeld om wat vage ideeen uit te proberen, maar uiteindelijk kwam het neer op los komen.

Denkverbod

Met m’n voeten omhoog heb ik deze zomer nagedacht over de invulling van m’n voorstelling.

‘Hoe letterlijk moet ik controle verbeelden?’
‘Moet de voorstelling sober zijn vormgegeven of uitbundig?’
‘Bij welke danstraditie zal ik eens aanhaken?’

Je begrijpt, ik maakte zo gaandeweg best wat vooruitgang. Tot antwoorden kwam ik nog niet, wel tot steeds verder vertakte deelvragen. In de ogen van mijn producent schoot het echter niet op.

Nadat ik afgelopen week voor het eerst in haar bijzijn oefende gaf zij mij onderstaand velletje:

Ik had haar een aanzet tot een choreografie voor het openingsdeel laten zien. Totaal niet onder de indruk kwam zij vervolgens met dit lijstje. Wat haar betreft is choreograferen nog niet aan de orde.

Volgens mij ben ik de controle nu al kwijt.

Optreden voor andere pubers

Ik ben blij dat ik nu kan laten zien waar ik begon als danser. Om mijn stressvolle puberbestaan wat af te reageren, stond ik in mijn kamer voor de spiegel naar muziek te luisteren. Daar groeide deze dansvorm uit. Ik was in 2002 al wel drie jaar bijna elke dag bezig met bewegen.

Het moet iets worden over controle

Zojuist heb ik een goed thema ontdekt, Een Idee voor de voorstelling. Ik kreeg een mailtje van Merel (mijn producent) waarin ze me een beetje zat te vertellen wat ik moet doen en laten. Er stond onder andere:

Ik ga een afspraak maken met Lay om je te filmen. Het is héél erg belangrijk, dat je dan een aantal goede, indrukwekkende moves hebt en een kleine choreografie. Je moet wel indruk maken, neem het niet te licht.. Anders besluiten de mensen dat je gewoon niet goed genoeg bent, wat niet gek is… je hebt geen les gehad, weinig ervaring. Maar het zou leuk als ze zien dat je toch een goede techniek hebt en origineel bent. 

Oefenen, oefenen, oefenen is the way to go. Het gaat om hoe je danst. Niet waar, met wie, wanneer. Het gaat om wat jij kan, je techniek.

Hoofdstuk 2: Dans communiceert hoe dan ook

“Sommige vormen van dans communiceren niets meer dan de dans zelf.
Ze zijn zo abstract als dans kan zijn.
En zelfs deze dansen communiceren iets.”

dansen nader bekeken, Valerie Preston-Dunlop, 1998