Voorbeeld van drang tot controle: de opmars van de managers. In veel gevallen zal dat de mensheid heel wat productiestijging en dus welvaart hebben opgeleverd, maar vrijer lijkt de gemiddelde werknemer zich niet te voelen.
Managers, in tegenstelling tot ploegbazen en voormannen, proberen namelijk de werknemer zover te krijgen zichzelf te corrigeren en te begeleiden, in plaats van hem simpelweg af te snauwen. Dat geeft hen de tijd om allerlei geweldige grafieken op te stellen, zoals die hierboven.
Oefenen in een repetitiezaal is vervelend: het blijft een vreemde omgeving, tenzij je er dagelijks komt, en in de enorme ruimte om je heen is geen enkel meubel om je aan vast te klampen.
Thuis leun ik tegen stoelen en kasten tussen het dansen door. Hier is te veel ruimte.
Uit 7 minuten video heb ik de leukste 3 geknipselt. Deze eerste sessie was bedoeld om wat vage ideeen uit te proberen, maar uiteindelijk kwam het neer op los komen.
Met m’n voeten omhoog heb ik deze zomer nagedacht over de invulling van m’n voorstelling.
‘Hoe letterlijk moet ik controle verbeelden?’
‘Moet de voorstelling sober zijn vormgegeven of uitbundig?’
‘Bij welke danstraditie zal ik eens aanhaken?’
Je begrijpt, ik maakte zo gaandeweg best wat vooruitgang. Tot antwoorden kwam ik nog niet, wel tot steeds verder vertakte deelvragen. In de ogen van mijn producent schoot het echter niet op.
Nadat ik afgelopen week voor het eerst in haar bijzijn oefende gaf zij mij onderstaand velletje:
Ik had haar een aanzet tot een choreografie voor het openingsdeel laten zien. Totaal niet onder de indruk kwam zij vervolgens met dit lijstje. Wat haar betreft is choreograferen nog niet aan de orde.
Ik ben blij dat ik nu kan laten zien waar ik begon als danser. Om mijn stressvolle puberbestaan wat af te reageren, stond ik in mijn kamer voor de spiegel naar muziek te luisteren. Daar groeide deze dansvorm uit. Ik was in 2002 al wel drie jaar bijna elke dag bezig met bewegen.
Zojuist heb ik een goed thema ontdekt, Een Idee voor de voorstelling. Ik kreeg een mailtje van Merel (mijn producent) waarin ze me een beetje zat te vertellen wat ik moet doen en laten. Er stond onder andere:
Ik ga een afspraak maken met Lay om je te filmen. Het is héél erg belangrijk, dat je dan een aantal goede, indrukwekkende moves hebt en een kleine choreografie. Je moet wel indruk maken, neem het niet te licht.. Anders besluiten de mensen dat je gewoon niet goed genoeg bent, wat niet gek is… je hebt geen les gehad, weinig ervaring. Maar het zou leuk als ze zien dat je toch een goede techniek hebt en origineel bent.
Oefenen, oefenen, oefenen is the way to go. Het gaat om hoe je danst. Niet waar, met wie, wanneer. Het gaat om wat jij kan, je techniek.
Ik voel me geloof ik een beetje als deze dame. Ze heeft een uitgangspunt (dat noemt ze voor ze begint te tappen) en ze kan ook iets. Mogelijk beleeft ze zelf een verband tussen die twee dingen, maar wat krijgt het publiek mee van het idee achter de dans?
Weinig, vermoed ik. Niet dat het niet leuk is om naar te kijken, en er zal vast ook wel wat meer gebeuren in de hoofden van de toeschouwers dan pure verstrooiing, maar dat is dan niet te danken aan De Idee, maar aan de aparte dansvorm die tapdans is, en haar beheersing daarvan. Denk ik.
Betekenis. Vrijdag sla ik het theorieboek er maar eens op na.
Bij het ontwarren van de Nexus (vind ik een wauws woord, mocht het je nog niet zijn opgevallen), heb ik de neiging om een hiërarchie aan te brengen, met een eerste, belangrijkste stap, waaruit andere stappen volgen. Ik weet dat jij, lezer, die neiging ook hebt. Hier gaan we:
Lang geleden heb ik een stukje gedanst tijdens het Amsterdams Studenten Festival, een soort culturele talentenjacht. Toen won ik een prijs: ik kreeg een theorieboek over dans: dansen nader bekeken
Dit krabbelde ik gisteravond. Ik meende werkelijk een helder moment te beleven.
Maar toen bedacht ik me dat het idee waarschijnlijk kwam van het tikken van dat stukje over yoga. Ik wil geen stuk maken over yoga.
Voorbeeld van drang tot controle: de opmars van de managers. In veel gevallen zal dat de mensheid heel wat productiestijging en dus welvaart hebben opgeleverd, maar vrijer lijkt de gemiddelde werknemer zich niet te voelen.
